از راهی دور
 
 
 
دیده ام سوی دیار تو و در کف تو
 
از تو دیگر نه پیامی، نه نشانی
 
نه به ره پرتو مهتاب امیدی
 
نه به دل سایه ای از راز نهانی
 
                ***
تو به کس مهر نبندی مگر آن دم
 
که ز خود رفته، در آغوش تو باشد
 
لیک چون حلقه بازو بگشایی
 
نیک دانم که فراموش تو باشد
 
                 ***                
کیست آن کس که تو را برق نگاهش
 
میکشد سوخته لب در خم راهی؟
 
یا در آن خلوت جادویی خاموش
 
دستش افروخته فانوس گناهی
 
                  ***
تو به من دل نسپردی که چو آتش
 
پیکرت را ز عطش سوخته بودم
 
من که در مکتب رویایی زهره
 
رسم افسونگری آموخته بودم
 
                   ***
بر تو چون ساحل، آغوش گشودم
 
در دلم بود که دلدار تو باشم
 
وای بر من که ندانستم از اول
 
روزی آید که دل آزار تو باشم
 
                   ***
بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم
 
نه درودی، نه پیامی، نه نشانی
 
ره خود گیرم و ره بر تو گشایم
 
ز آنکه دیگر تو نه آنی، تو نه آنی
 
دلم تــــــــــــنگ است...
 
دلم تــــــــــــــــنگ است...